سهراب را صدای صمیمانه، سرخ کرد

رضا مقصدی

 

در آرزوی عاطفه وُ آب، زیسته  ست

جانی که از جوانی ی سرشار، سبز بود.

در جنگلی که در گذر ِ باد های سرد

از دیر تا هنوز، نَفَس می کشد به درد

                               در سایه ی ترانه ی مهتاب زیسته ست

تا باد از کنار ِ ما ناشاد بگذرد.

سهراب را صدای صمیمانه، سرخ کرد

وقتی که در برابر ِ چشم ِ بهاره اش

پاییز ِ روزگار

آتش به جان ِ تاره ی آوازها کشید

او خواند آنچه را که به دل عاشقانه دید

                                       آن دل که با جوانه ی بی تاب زیسته ست.

 

پیغام ِ پَهنه گُستر  ِ مرگِ تگرگ را

سهراب با ترانه ی تابان ِ تازه اش

بر سینه ی سپیده ی فردا نوشته است.

 

"تهمینه" را چه غم

یک باغ، بر حماسه ی یک گل، سلام کرد

باغی که واژه های شکوفای ِ شاخه اش

زیبایی ی شناور ِ شمشاد ِ شاد را

شور ِ کلام کرد.

 

زبیاست زندگی

باور کن ای سپیده ی فردای سربلند!

با ماست زندگی.

شادا دلی که در تپش ِ آب وُ آینه

                همچون دل ِ شکفته ی سهراب زیسته ست.

  28 تیر 88

 Reza.maghsadi@gmx.de

www.Rezamaghsadi.blogfa.com