دو قطعه شعر از کامران زارعی نیا

{ در جواب سهراب : (( خانه ی دوست کجاست ؟ ...)) }

خانه ی دوست کجاست؟

در فلق بود که پرسید سوار :

آسمان مکثی کرد

                             و صدا زد سهراب :

رهگذر شاخه ی نوری که به لب داشت افسرده

آن گل تنهایی غنچه اش پژمرده

و صداقت دمِ سلمانیِ اکبر پرش را چیده

                                                                 و سر انگشت ؛ کنون باشد مشت .

کوچه باغان همه خشکند و کویر ؛

                                                          ناله ی بوم در آنها جاریست ،

و دگر خواب خدا آشفته ،

                                 زانکه در خاک خدا دگر آهنگی نیست ؛

                                    و بلوغی ؛

                                                                   سازی ؛

                                                                                  نغمه ی

مرغ شبآهنگی نیست .

چشمه ی جاویدِ اساتیرِ زمین خشکیده ،

                                                          و دگر ترس مات و کدر است ،

شک در طول فضا جاری شد ؛

                                                  کودکی کشته ی جنگهای خیابانی شد ،

کاج ما نخل شد و نخل بسوخت ،

لانه ی نور فرو ریخت به باد ،

                                                     نطفه در تخم بخشکید ؛

                              دگر جوجه نشد ،

جوجه اما ؛ اسیرِ دمِ اهریمن شد ،

و مسافر در راهش گم شد .

***

من امّا می گویم : ... ،

 سهراب !!! ...

 زاغه ی دشمن کو ؟

تا که با گرز گران ؛ بر سر و سقفش کوبیم ،

و بدانیم !

                  ضحاک هنوز ؛

                                          روی البرز بر آن کوه سپید ،

در دیاری که جماران نامند ؛

فقه می خواند ؛

و نماز جمعه .

این شعر در جواب سهراب سپهری است.

شعر دوم :

( زندان )

به سراغ من اگر می آیید ! ...

                                               کنج زندانم !

کنج زندان جایی ست ؛

کنج زندان ؛ سلولها پرِ آدمهایی ست ؛

که خبر می برند ؛ از هر نفسی که برآید از دل .

آه ! اینجا ممنوع است ،

فکر اینجا مرده ،

مغز هم ! بارِ اضافی ست ؛ به سر ،

کمرم گورِ خری را ماند ؛

                                            که خطوطش قرمز گشته ،

کفِ پاهای من از مالشِ یک سیم ؛

                                                          متورّم شده است ،

ناخنِ شستِ چپم ترکم کرد ؛

کتف من !

                   جایِ خودش را گم کرد ؛

چشمِ من !

                   رنگِ بادمجان شده است ،

بینی ام هم عملی ست ! ...

                                         با نوازش پهن گردیده زیاد ،

خبری نیست از باد ؛  اینجا !

آسمان سیمانی ست ؛

                                    آفتاب هم برقی ست ؛

                                                                          نانمان هم آجری ،

دگر از خویش خبر نیست مرا ... !

من نفهمیدم سایه را کِی بردند ؟

                                                      و خدا کِی رفته ؟

من ندانستم !

                       انسان کیست ؟ ...

                                                 انسان چیست ؟

همه اینجا گوسفندی شده ایم !!!

همه در کاخهایی چند قدمی ؛ تنهاییم ،

نوکران ! آب و غذا می آرند ،

                                                        و به فرمانِ من این قفل را می بندند ،

من نفهمیدم !!!

                           کِی شاه شدم ؟

من ندانستم !!!

                         (( بیگانه )) چرا اینجا نیست ؟ ...

از وزیرم پرسیدم :

                                تا طلوع (( دار )) چند ساعت مانده ؟

او به من گفت :

                              (( آخرین فرمانت )) چیست ؟

***

به سراغ من اگر می آیید ...!!!

کاخِ من یک قدم است ،

و درش هم سنگی ست ،

  تهِ گورستانم !

تهِ گورستان جایی ست ؛

                                           که در آن سنگها بی نامند ،

و در آن قطعه ی خاک ؛

اوجِ رأفت و عَدالت ز فرامینِ ولایت جاری ست .

به سراغِ من اگر می آیید !

شاد و خوش چهره بیا ؛

مست و بشّاش بیا !

                                   تا مبادا که ولایت ؛

خوابِ راحت برود .