سید علی میری از اعضای كانون نویسندگان ایلام و همكاران منوچهر آتشی در « كارنامه » بود . میری اكنون سی ساله است و تاریخ شعرهایش نشان می دهند كه در زمان سرودن این غزل های محكم و سرشار از دردی كه شرایط اجتماعی حاكم بر ایران بر شاعران ، مثل همه مردم ، تحمیل كرده است ، چند ساله بوده است . سید علی میری شش سال نتوانسته است چیزی بنویسد كه چهار سال از این شش سال را در زندان هولناك آمریكائی ها در عراق به نام تیف ، یكسره مورد آزار و شكنجه قرار گرفته است . شاعر ، اكنون در یونان به صورت بلاتكلیف و در معرض تهدید های جدی ، به سختی می كوشد تا زنده بماند .

 

دو غزل از سید علی میری

 

غزل یك ( آبان 1377 )

 

زخمی كنار پنجره ، زخمی كنار در                        زخمی به روی بستر خوابم نهاده سر

زخمی دویده برتن این شب ، به نام ماه                    تكثیر گشته چون سرطان ، میله میله تر

زخمی طلوع می كند از هرچه روبروست                زخمی غروب كرده بر آفاق پشت سر

زخمی نشسته می نگرد بر غروب من                     زخمی عنان گسیخته در باد دربدر

ای كاش ریشه بود تنم ، ریشه یكسره                      خون گشته شاخه هایم از این تابش تبر

ای كاش خون نبود در اندیشه رگم                          چون باغ بی خیال براین خاك بی ثمر

زخمی كه شكل كاری مرگی ست بی دریغ                كابوس وار از شب پیشم عمیق تر

ای دوست ، ای یگانه ترینم ، شنیده ای                   افسانه های عقرب و آتش به دور وبر؟

 

 

غزل دو (دیماه 1376 )

 

...و عنكبوت سیاه از تبار تاریكی                          تنیده بر تن خورشید ، تار تاریكی

به آرزوی تماشا و زندگی كردن                            هجوم برده تب مرگبار تاریكی

درون دلهره ی شوم شب رها شده ایم                      خمیده شانه ما زیر بار تاریكی

كسوف پنجه در افكنده در گلوی زمان                     و گیج گشته زمین در مدار تاریكی

شب است شب ، شب وحشت ، شب شكست و سكوت             شبی كه خیمه زده بر دیار تاریكی

كبوتران سحر كوچ كرده اند و هنوز                       سكوت می وزد از قارقار تاریكی  

بمان اصالت افتاده ، ای اصالت صبح                     كه می رویم به بالای دار تاریكی