پشت نرده ها ...

فريدون گيلانی

gilani@f-gilani.com

www.f-gilani.com

 

نمی خواستم آنقدر دست به دست بگردی

كه غروب از كوهستان فرود آید

و در حریم گل های كوهی

جرئت نكند از چشمه بپرسد

كه بر آهوان تشنه چه رفته است

 

از آن همه خطی كه تو در هم آمیخته ای

منظره هایی در خیابان ها رژه می روند

كه رنگ ها را به شنیدن آژیر محكوم می كنند

و سینه در سینه عابران معبر را می بندند

 

هرگز به من نگفته ای كه كدام بندی

در نقاشی ها تو بی پروانه ثبت می شود

 

من از جزیره هایت نمی گذرم

و نمی گذارم توفان صحرایی

دریایت را چنان به زنجیر بكشد

كه موج شكن از عبور ماهیان محروم شود

و ملوانان ندانند در كدام كومه ای

شب را به صبح برسانند

 

لب پریده ی لیوان

زبانت را چنان به لكنت انداخته

كه در بیان جذبه ی عاشقانه عاجز است

 

به سخن گفتن نیست كه بادی بگیرد و ابر را

كنار بزند

پشت نرده ها پر از بوسه های عاشقانی است

كه پای دیوار ریخته اند

وبی آن كه در بومی به خط خوش سامان بگیرند

به چشم می بینند كه به موی دختران هفت ساله

روبان قرمز بسته اند

و در سرگیجه چهارراه ها

برای زنان چراغ قرمز روشن كرده اند

 

وقتی كه تو دست در دست بندر

به بادبان های سرگردان می خندی

و هر لحظه به دست كسی پرده ها را می كشی

كه گلدان را مزاحم گلخانه می داند

پشت شیشه پر ازچشم هایی ست

كه وقت ملاقات

یاران شان را نشناخته اند و

   مثل ابر باریده اند

 

به سخن گفتن نیست كه بادی بگیرد و ابر را

كنار بزند

این زمزمه چندان به شهر مسلط  شده است

كه دیوارها شكسته اند

و خطی مثل آفتاب نا بالغ

ابر چشم های تو را كنار زده است

 

من

باری ندارم كه ببندم

و كاری ندارم كه به نمایشگاه بفروشم

كارمن اين است كه نگاهت را بردارم

شعرهایم را به بادبادك های جدید بسپارم

و به مركز همهمه كوچ كنم

 

نمی خواستم دست روی دست بگذارم

كه آن همه چشمه دیگر آهویی را به چشم نبینند

و جرئت نكنند شكارچیان را

درحیاط مدرسه ها به نمایش بگذارند

 

تخته های سیاه را باید آنقدر سفید كنم

كه خانه ها به خیابان بریزند

و بوسه ی عاشقان را

از پای دیوار جمع كنند

 

اگر بوی دست های تو سرزمین من باشد

هرروز صبح

معطر به هوا نگاه می كنم

و از ماسه های پیچیده بر دست های باران

سراغ سرزمینم را می گیرم .

 

اردیبهشت  ۱۳۸۷