اول اسفند ماه 1382 و پس از آن !؟

با وجود آنکه اکثريت مردم ايران روز اول اسفند ماه به پای صندوقهای رای نرفتند ، ولی سردمداران حکومت اسلامی بمانند هميشه آماری دروغين را ارائه دادند و سعی بر آن نمودند که مشروعيتی مردمی را برای خود دست و پا کنند .

دروغ گويی قشر آخوند امری جديد نيست . آنگاه که در راس قدرت نبودند ، دروغگويی اين جماعت خرافه آفرين بود ، ولی 25 سال است که با در دست داشتن اهرمهای قدرت و مال ملت ، آفت ايران شده اند و دروغهايشان جنايت آفرين شده است . بر همگان روشن و واضح است که آخـوندی که بجز خود پروردگاری را نمی شناسد ، بنا به مصلحت خود حاضر به جنايت ، به دزدی و به دروغ گويی اسـت !!!

بــاری 25 سال است که ما مردم ايران مبتلا به اين آفـتيم ! سخت وقت آن رسيده است که رفع آفت کنـيم ! آنچه ، در اين مرحله ، مهم به نظر می آيد اثبات واقعيات غم انگيز جامعه ايرانی نيست ، بلکه تلاش و تدبير بر آنچه بر مـاست ، تا هر چه زودتر رفع اين آفت کـنيم ! دير که شده است ، نگذاريم ديرتر از اين هم بـشود !

ايرانيان در هر کجا که باشند مسئول و موظف به مشارکت در اين تلاش هستند . همگان شاهدند که هم ميهنان داخل کشور هر روز حماسه می آفرينند و می روند که با نافرمانی ، مقاومت و مبارزه مداوم خود رژيم را بزانو درآورند . تظاهرات اعتراضی مردمی و کارگری اخير که بمانند هميشه با خشونت و شقاوت ددمنشان حامی آخونديسم مواجه شد و متاسفانه باز هم موجب قربانی شدن تنی چند از مردم گرديد ، شواهدی انکار ناپذير بر تداوم مبارزه ملت ايران هستند . بشارت که پس از شکست مفتضحانه جناح گرايی و اصلاح پذيری حکومت اسلامی ، مـردم ايران به اين نتيجه رسيده اند که تنها به همت مبارزه قاطعانه خود می توانند آينده را ترسيم کنند . ايجاد تشکلات و هسته های مبارزاتی در دستور العمل همه آزاديخواهان و مخصوصا نسل جوان و دانشجو قرار گرفته است و ديری نخواهد پاييد که شاهد شکفتن ثمره مبارزات اين عزيزان باشيم .

در برابر اينهمه ايثار و تلاش ، ما ايرانيان خارج از کشور نيز موظفيم که به رسالتی که بر دوش ما قرار گرفته است عمل کنيم . تنها شعار پراکنی و رجز خوانی کارگشا نيستند . بايد که آستينهايمان را بالا بزنيم و آنچنان که در خور است از خود و از امکانات وسيع خود مايه بگذاريم . کمکها و تلاشهای ما ايرانيان خارج از کشور می توانند بر حول محورهای متعددی باشند . بديهی است که بنا به دسترسی ما به جامعه بين المللی در درجه اول ما بهترين پيام رسانان هم ميهنان خود در داخل هستيم و هيچ فرصتی را نبايد در اين پيام رسانی هدر دهيم . بايد به مردم جهان و جهانيان برسانيم که خواست مردم ايران چيست و هشدار دهيم که حمايت از جماعتی که با خون مردم برجاست ، شراکت در جنايت است و وجدان و حافظه ملی مردم ايران هرگز اين چنين حمايتهايی را فراموش نخواهد نمود .

بجز رسالت پيام رسانی ، ما ايرانيان خارج از کشور بايد به کمک رسانی مستقيم نيز همت کنيم . کمک به مبارزان فعالی که نه تنها در خفقان و اختناق ، بلکه در تنگنای مالی و تسهيلاتی نيز بسر می برند ، لازم و ضروری است . ما می توانيم با زير چتر حمايت گرفتن اين عزيزان تلاششان را پرثمرتر کنيم . البته فراموش نبايد نمود که عزيزانی که در سياهچالهای رژيم بسر می برند ، صاحب خانواده و زن و بچه نيز هستند . در هنگامی که پدری و يا مادری ايثارگرايانه در راه بهروزی ميهن خود شکنجه و زندان اسلامی را می چشد ، فرزندان و بستگانش نه تنها بايد بر غم دوری و رنج آمده بگريند ، بلکه بايد با سختی روزگار و فقر و فلاکت نيز دست پنجه نرم کنند ! آيا قابل فهم و يا قابل قبول است که ما ايرانيان خارج از کشوری که به انتظار چشيدن شيره شيرين تلاش اين عزيزان هستيم ، چشمهايمان را ببنديم و در اين لحظات نياز و اضطرار در کنجی مفعول و بی تفاوت بمانيم ؟ فراموش نشود که پس از سرنگونی نظام اسلامی يکايک ما ايرانيان خارج از کشور خواستار بازگشت و مشارکت در امور اجتماعی و سياسی در ميهنمان هستيم !

اگر تا به امروز شايد فرصتی برای حرکت و يا فعاليت نبوده است و يا تفرقه و پراکندگی موجب دشواری انجام وظيفه شده بوده است ، ولی امروز و در دوران پس از افتضاح ترفند اصلاح گرايی و با توجه به تلاشهای همبستگی گرايانه ای که از جانب بسياری از نيروهای سياسی اپوزيسيون انجام گرفته است ، بهانه ای برای عدم مشارکت و کمک نرسانی ديده نمی شود . ديدگاهها مشخص شده اند و هدف مشترک در روست . اگر هم بواسطه آفت عدم اعتماد بديگری ( که بزر آن را جماعت آخوند در جامعه ريخته است ) نمی خواهيم بواسطه عمل کنيم ، بايد خود در تلاش باشيم که مبارزان و نيازها را بيابيم و آنچنان که بايد رفع نياز کنيم .

باشد که با تلاش و همت يکايک ما ايرانيان فردايی آزاد و آباد برای ميهنمان ايران ترسيم گردد . چرا که می دانيم که ترحم دشمن و يا بيگانه هرگز مشکل گشای ما نخواهد بود و تا برنخيزيم و نکاريم ، مزرعه ای آباد را درو نخواهيم کرد .

سوم اسفند ماه 1382

دکتر محمود تهرانی