تظاهرات قدرتمند اول ماه مه ، ضربه ای بر پیکر سرمایه داری

میلیون ها تن از کارگران و نیروهای طرفدار طبقه کارگر ، در سراسر جهان تظاهرات قدرتمندی را علیه سرمایه داری جهانی که در جنگ طلبی ها و بحران های مالی خود زحمتکشان جهان را هدف گرفته است ، سازمان دادند .

در ایران ، پارک لاله که مبدا جنبش کنونی دانشجوئی پیش از به میدان راندن سید محمد خاتمی و سناریو اصلاح طلبی بود ، اول ماه مه 2009 ( 11 اردیبهشت ) تبدیل به مبدا حرکت و هویتی تکان دهنده در جنبش کارگری شد . ماموران اطلاعاتی ، چماقداران حزب اللهی و سرکوبگران موسوم به لباس شخصی ها ، پشت درخت ها و در چمن ها کمین کرده بودند تا پیش از آن که تعداد کارگران و طرفداران آن از 2000 برگذرد ، بنا به سنت خود وحشیانه به آنان هجوم ببرند و با باتون های برقی مخصوص صادر شده از آلمان فدرال و زنجیرو چماق و سایر ابزارهای سرکوبی به جان آنان بیفتند و حتی به خانواده هائی که برای تفریح روز جمعه به آن پارک رفته بودند ، رحم نکنند . بسیاری از کارگران در این تهاجم وحشیانه زخمی شدند و بسیاری نیز دستگیر شدند .

در ترکیه سرکوبگران حاکمیت فاشیستی این کشور ، بی رحمانه به جان تظاهر کنندگان افتادند .

در برلین پلیس که از یک هفته قبل با حداکثر نیرو در آماده باش کامل بود ، به تظاهر کنندگان تاخت برد که پاسخ مناسب خود را هم دریافت کرد.

در ایالات متحده ، طبق معمول اصلا چنین روزی برگزار نشد ، چرا که مبدا اول ماه مه این کشور توسعه طلب و جنگ افروز است ، و اساسا چنین روزی را قبول ندارد .

در همه کشورهای آسیائی ، کارگران و نیروهای طرفدار آنان ، علیه فشاری که براثر بحران سرمایه داری به طبقه کارگر وارد شده است ، با وجود مزاحمت های جدی نیروهای سرکوبگر پلیس ، تظاهرات گسترده ای برپا کردند .

در کشورهای آمریکای لاتین ، دوربین های تلویزیونی شاهد اوج اول ماه مه بودند و در هاوانا بیش از یک و نیم میلیون کارگر و نیروهای طرفدار طبقه کارگر ، در حالی که رائول کاسترو پیشاپیش آنان حرکت می کردن، شکوه آزادانه اول ماه مه را به نمایش گذاشتند .

در هامبورگ و سایر شهرهای بزرگ آلمان نیز تظاهرات گسترده ای برپا شد .

در هامبورگ بلوک نیروهای انترناسیونالیست که به ابتکار وحدت « اتحاد علیه تجاوز امپریالیستی » و با حضور نیروهای همه کشورها صف طویل خود را از جریان های پارلمانتاریست جدا کرده بود ، با سرود انترناسیونال ، سرود فرمانده چه گوارا و شعارهای کوبنده انقلابی میدان داری کرد .

رفیق فریدون دبیر اول حزب سوسیالیست ایران که همراه با نیروهای حزبی در این بلوک حضور فعال داشت ، در سخنرانی خود تاکید ورزید که « کارگران ، دهفانان و همه زحمتکشان و محرومان ، نخستین قربانی جنگ و بحران کنونی سرمایه داری اند و هیچ چاره ای جز وحدت انقلابی و انقلاب سوسیالیستی برای آنان ، چه در ایران وعراق و افغانستان و پاکستان و. . . یا در کشورهای افریقائی و آمریکائی لاتین و سایر نقاط جهان ، باقی نمانده است . »

تظاهرات با سرود انترناسیونال و شعار زنده باد همبستگی جهانی کارگران پایان یافت و به این نتیجه رسید که باید با همه توان و در همه کشورها ، زمینه های انقلابی جدی علیه نظام سرکوبگر حاکم برجهان را سازمان داد . در مورد ایران ، انبوه تظاهرکنندگان انترناسیونالیست از همه کشورهای جهان ، برآن بودند که جمهوری اسلامی / سرمایه داری باید با سازماندهی و به دست توانان مردم ایران ، بدون دخالت های امپریالیستی سرنگون شود .

واحد خبر حزب سوسیالیست ایران

1  مای  2009