مبارزه كارگری در نیمه اول قرن نوزدهم بر سر تقلیل روز كار در هفته آغاز شد . این ، درست در زمانی بود كه انقلاب صنعتی ، میدان تازه ای برای بورژوازی كشورهای صنعتی ایجاد كرده بود .

در سال 1856 ، كه تاخت و تاز استعمارگران ، به نیروی كار و منابع طبیعی جدید و بازارهای تازه ای برای اضافه تولید خود نياز داشت و مدام بر شدت خود می افزود ، كارگران استرالیا برآن شدند تا روزی را دست از كار بكشند و با چنین تمهیدی ، حمایت خود از هشت ساعت كار روزانه را بیان دارند . زمان مورد نظر آنان بیست و یكم آوریل بود .

در این روز ، علیرغم كارشكنی ها و زورگوئی های صاحبان سرمایه و حاكمیت های تحت سلطه و مدیریت آنان ، نخستین جشن كارگری در استرالیا برپا شد كه به سرعت ، سایر كشورها را نیز در نوردید و به روزی تاریخی تبدیل شد .

كارگران تحت ستم ایالات متحده ، از این حركت پشتیبانی كردند . در این مقطع و به طور كلی در دومین نیمه قرن نوزدهم و بخصوص آخرین دهه این قرن ، تجاوزهای نظامی و تلاش های ایالات متحده برای تسلط بر بازارهای حوزه اقیانوس آرام ، آتلانتیك و كارائیب ، در آمدهای سرشاری را به ایالات متحده سرازیر كرد ، اما ، با این حال ، منافع ناشی از چپاول كار و ثروت ملت های دیگر ، فقط به جیب سرمایه داران می ریخت و فقر و فلاكت در جامعه ایالات متحده ، بیداد می كرد .

پس از سال ها مبارزه و تعمیق سركوبی سرمایه داری مسلط آمریكائی ، سرانجام در سال 1886، كارگران آمریكا تصمیم گرفتند كه روز اول ماه مه دست از كار بكشند و تظاهراتی برپا دارند .

در این روز ، بیش از دویست هزار كارگر در آمریكا دست از كار كشیدند و در تظاهراتی سراسری، مطالبه هشت ساعت كار روزانه را در مقابل دولت سرمایه داری گذاشتند .

در تمام شهرهای بزرگ ایالات متحده ، پلیس حافظ منافع سرمایه داری ، به سركوبی وحشیانه تظاهرات كارگران پرداخت . در شیكاگو و چند شهر دیگر ، برخوردهای خونینی در گرفت و عده ای از كارگران مبارز در نتیجه تعرض وحشیانه پلیس ایالات متحده به خون خود در غلتیدند و بسیاری شان نیز به اسارت رفتند .

پس از این یورش خونین ، پلیس ایالات متحده عده ای از رهبران كارگری را دستگیر كرد و آنان را در بیدادگاه های خود به محاكمه كشید . پنج تن از این رهبران به اعدام و سه تن دیگر به زندان های طولانی محكوم شدند .

نقطه درخشان مبارزه و مقاومت آن بود كه این رهبران ، در دادگاه ها با قاطعیت از منافع طبقه كارگر و هدف های نیروی مولد دفاع كردند ، و به صراحت گفتند كه با خاموش كردن آنان ، سرمایه داری جهانی قادر نیست شعله ای را كه در گرفته است ، خاموش كند .

در همان سال ها ، در اروپا هم جنبش كارگری قدرتمند تر از پیش برسر ساعت كار و كاهش آن، به میدان آمد .

سرانجام كنگره انترناسیونال دوم كارگری ، تصمیم گرفت تا مطالبه كارگران برسر هشت ساعت كار روزانه را در راس برنامه های كارگری قرار دهد . در همین كنگره ، با پیشنهاد نماینده اتحادیه های كارگری فرانسه و نماینده كارگران ایالات متحده ، انترناسیونال دوم كارگری روز اول ماه مه را به عنوان روز جهانی و همبستگی طبقه كارگر در سراسر جهان اعلام كرد .

با اوج گیری مبارزات كارگری در ایران ، كه به موازات اوج گیری مبارزات دانشجویان ، زنان، معلمان و سایر ستمدیدگان به پیش می رود ، بدیهی است كه اسلامیست های حاكم برایران و وابسته به سرمایه داری جهانی ، در اوج بحران های درونی و بیرونی خود ، از جشن اول ماه مه، كه روز همبستگی كارگران است و پیوند مبارزات كارگری با مبارزات پیگیر جنبش های اجتماعی را شتاب بیشتری می دهد ، بهراسد و سعی كند با مخدوش كردن تعريف ، دليل و هويت تاريخی روز اول ماه مه از زبان خلیفه خود سیدعلی خامنه ای ، اساسا هرگونه تظاهراتی را در این روز ممنوع اعلام كند. بخصوص كه جنبش دانشجوئی به صراحت در حمایت از جنبش كارگری و سایر جنبش های اجتماعی، شعارهای صریحی را در میدان عمل مبارزاتی مطرح می كند .

حزب سوسياليست ايران